Hoe Herman mij leerde anders te zien

Gepubliceerd op 16 november 2026 om 22:05

Hoe mijn schrijven begon

Het begon allemaal met Herman, een goede vriend van mij die stervende was. Toen ik hem opzocht in het hospice, vroeg hij mij of ik hem af en toe wat verfrissende gedachten wilde sturen. Gewoon iets om over na te denken, iets wat hem misschien even uit de wereld van zijn ziekte kon halen.

Dat was in een tijd waarin WhatsApp nog niet bestond en we elkaar gewoon een sms stuurden.

Ik wist dat Herman iedere dag het evangelie las. Daarom besloot ik op 21 januari 2014 om hem een kleine overweging te sturen bij het evangelie van die dag. Niet omdat ik dacht dat ik hem iets nieuws kon leren, maar omdat ik hem graag iets wilde geven wat bij hem paste.

De verwachting was dat Herman nog ongeveer veertien dagen zou leven. Ik dacht dus dat ik hem twee weken lang iedere dag een gedachte zou sturen.

Maar Herman leefde geen veertien dagen meer. Hij leefde nog vierenzeventig dagen.

En al die dagen bleef ik schrijven.

Iedere ochtend las ik het evangelie en probeerde ik woorden te geven aan wat het bij mij opriep. Aanvankelijk deed ik dat nog voorzichtig, alsof ik moest zoeken naar de juiste manier om zo'n tekst te begrijpen en er iets over te zeggen.

Gaandeweg veranderde er iets.

Ik merkte dat ik steeds minder bezig was met wat ik eigenlijk zou moeten schrijven en steeds meer durfde te vertrouwen op wat ik zelf zag, voelde en ervoer. Soms raakte een enkele zin mij, soms een ontmoeting tussen mensen en soms ontdekte ik in een bekend verhaal iets wat ik nooit eerder had opgemerkt.

Het evangelie werd voor mij steeds meer een uitnodiging om anders te kijken. Niet alleen naar de woorden die ik las, maar ook naar mezelf, naar de mensen om mij heen en naar alles wat zich in het dagelijks leven aandient.

Ik hoefde niet langer te schrijven zoals het hoorde. Ik mocht schrijven zoals ik het beleefde.

Dat was voor mij een ontdekking.

Herman heeft die vierenzeventig dagen mijn gedachten ontvangen. Wat hij er precies allemaal in heeft gevonden, weet ik niet. Maar wat ik wel weet, is dat er in die periode iets in mij is begonnen wat nooit meer is opgehouden.

Want ook na zijn overlijden ben ik blijven schrijven. Iedere dag opnieuw, vanuit mijn eigen ontmoeting met het evangelie en met het leven.

Soms herken ik iets in een verhaal wat ik zelf heb meegemaakt. Soms ontdek ik hoe gemakkelijk ik oordeel, hoe moeilijk het kan zijn om werkelijk te luisteren of hoe verrassend het is wanneer ik iemand ineens met andere ogen zie.

En steeds probeer ik daar woorden aan te geven. Niet om anderen te vertellen hoe zij moeten kijken, maar om te delen wat er zichtbaar wordt wanneer ik zelf anders durf te zien.

Toen ik destijds naar Herman ging, dacht ik dat ik hem iets bijzonders kon geven. Een kleine gedachte, iedere dag opnieuw, als een teken van onze vriendschap.

Pas later begon ik te beseffen dat Herman mij iets bijzonders had gegeven.

Door zijn eenvoudige vraag om hem wat verfrissende gedachten te sturen, gaf hij mij de ruimte om mijn eigen manier van kijken te ontdekken. Hij leerde mij erop te vertrouwen dat wat ik zelf ervaar en beleef, de moeite waard is om onder woorden te brengen en met anderen te delen.

Dat doe ik nog steeds.

En eigenlijk is dat ook hoe Anders-In-Zien is ontstaan.

Uit een vriendschap, een dagelijkse ontmoeting met het evangelie en de ontdekking dat er zoveel meer zichtbaar wordt wanneer we durven kijken met onze eigen ogen.

Dank je wel, Herman.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.